[duyğu]

“Sevirəm” söyləsən bir axşam mənə,

Susaram dəniz kimi,

susaram dəniz kimi… (Nəbi Xəzri)

 

Sevgi

Qəribədir,

Hər şeyin yaxşı olduğu bir vaxtda bir ayrılıq mahnısına qulaq asıb ağlamaq istəyi kimi qəribə…

 

Buludların üstündə uzanıb günəşə göz vurmaq kimi zərif,

Kiçik bir sərçənin qanadları arasına sığınmaq kimi təhlükəsiz,

Qapının zənglinə basmaq üçün barmaqları üstə qalxan balaca bir uşaq kimi ümid dolu,

Avtomobillərin sürətli getdiyi bir yolu gözüyumulu keçmək kimi qorxusuz,

Bir çərpələngin üstündə uçmaq arzusu kimi azad,

Dünyanı xilas etmək istəyi kimi cəsarətli,

Əl -ələ verib uzaqlara qaçmaq arzusu kimi uşaqcasına,

Dəniz kimi sakit,

Bəzən də təbil səsləri kimi çılğın,

…

Əsrlərlə hiss etmədiyim xoş

…bir duyğudur sevgi.

Tək qanadlı boz kəpənəyin yaşaması kimi ədalətsizlikləri,

Çərçivəyə salınmış uşaq gülüşü kimi qəddarlıq dolu kadrları var…

Sevgi

Qəribədir,

Bəzən də elə sevgilisinin hörüklərindən özünü asmaq,

Onu həyatda heç görməsən belə ona şeir yazmaq,

Saatlarla gözlərinə baxıb, qaranlığında əbədi azmaq

… istəyir insan.

Sevgi

Qəribədir

…



İllərin izləri || Part. 2

***

Həmişə “nəyi unudursan unut, çörəyi unutma” – dedilər. Mən də unutmamaq üçün dəyirmançı oldum.

Bəlkə də saçlarım elə bu dəyirmanda – undan ağardı…

Qazancım çox olmurdu…

Gəncliyimdə bir qızı sevirdim. Varlı idi ailəsi. Vermədilər dəyirmançıyam deyə, kasıbam deyə…Elə o an nifrət etdim işimə. Baltanı alıb yıxmaq istədim…Don Kixot kimi…

Dayandım…

O vaxtdan bizim çörəyimiz burdan çıxır… Məni, ailəmi saxlayır… Bəzən utanıram ona əl qaldırdığıma görə…

***

Həmişə getmək istəmişəm. Uzaqlara… Çox uzaqlara…

Uşaq vaxtı “hələ uşaqsan” – dedilər…

Sonra məktəb… Əsgərlik… “Qal” – dedilər…

“Evlən” – dedilər, “qal, oğul – uşağa qarış” – dedilər…

Dedikləri kimi də etdim…

Amma içimdə o getmək hissi var idi daima. Bəzən oğlumun dəniz mavisi gözlərinə baxanda, bəzən kitab oxuyanda, bəzən də mahnıya qulaq asanda getmək hissim yenidən doğurdu…

Amma gedə bilmədim… Məsuliyyət hissi sarmaşıq kimi getmək arzumu sarmışdı.

Bəzən uşaqlarımdan, nəvələrimdən qaçıb gəlirəm bura… Ağlayıram atdığım arzularıma – nəvələrimə, uşaqlarıma görə…

***

Qum dənəcikləri də gülür saatın əqrəbləri kimi mənə…

“Kim tez o biri hissəyə keçdi” – yarışındadırlar elə bil…

Artıq neçənci dəfədir qum saatını çevirirəm. Bəlkə min, bəlkə milyon… bəlkə sayı milyardı çoxdan keçib…

Zaman unutdurmur…

Mənə “yox!” dediyindən bəri yenə gözləyirəm səni. Artıq illər kiçib, yəqin çoxdan ailə qurmusan… Amma mən həmişə səni gözlədim…

Stolun ayaqları da yoruldu saatı saxlamaqdan…

Mən çevirməkdən yorulmadım… Həmişə içimdə ümid olub! Həmişə…

Bax, yenə çevirdim… Qurtardı… Bax, yenə… Yenə… 718…719…720-ci dəqiqədir… Və yenidən… 1…2…3…

***

– Ah bu gənclər!

Bir dəli şəklimizə baxıb, bizi ələ salarmış kimi hekayə yazır…

Digərləri də diqqətlə oxuyur…

Ah, xanım, ah. Bu qocalıq çox pis şeydi.

İndi danışsaq belə ki, biz cavanlıqda haralara gedib çıxmışıq, heç inanmazlar…

İki metrin yolu güclə gedirik indi… Belimiz də bükülüb, ayaq ağrılarını heç demirəm…

Gəl, biz də onlara gülək, xanım… Təsəlli verək özümüzə…Gül, xanım, gül… Gül, dəliyə də, onu oxuyana da…

Yaxinda…

 

Çox yorulmuşdu. Heç yorğunluğunun səbəbini də bilmirdi. Darıxırdı, amma bilmirdi kimə görə darıxırdı. Bəlkə də havadan idi.

 

Pəncərədən üzünə gülən günəşin gülüşünə aldanıb çətirini götürməmişdi. Bir qədər keçdikdən sonra narın yağış yağmağa başladı. Atrıq evə çatanda paltarı və uzun qara saçları islanmışdı.

 

Evə çatırdı. Pilləkənləri asta-asta çıxdı. Qapısının qarşısına çatanda bir anlıq donub qaldı. Qapının yanında bərkidilmiş poçt qutusunda balaca oyuncaq ayı və əlində bir məktub gördü. Ağappaq oyuncaq ayının əlləri və ayaqları açıq yaşıl rəngdə idi və eyni rəngdə olan zərf onun əlinə tutuşdurulmuşdu.

 

Üzündə qəribə bir təbəssüm yarandı. Bilmirdi bunu kim göndərib…  İçində qeyri – adi hiss var idi və bu hiss, oyuncaq ayının kim göndərdiyi haqqında beynindəki sualın cavabını ancaq zərfin içində tapacağını ifadə edirdi.

 

Çox tərəddüd etmədən çantasından açarı çıxardıb qapını açdı. İçəri daxil olanda oyuncağı və zərfi götürməyi də unutmamışdı.

 

Yorğunluq hissi bir az da olsa keçmişdi. Ayaqqabılarını çıxartdı və otağına keçdi. Yağışdan islanmış paltarını çıxartdı, üzərinə ən rahat paltarını geyindi. Yatağında oturub

oyuncaq ayı ilə oynamağa başladı.

 

Zərfi xatırladı,  açmamışdan əvvəl üzərinə bir qədər göz gəzdirdi. Heç nə yazılmamış açıq yaşıl rəngli zərf… Zərfi açdı və məktubu çıxardıb oxumağa başladı:

 

“Yəqin düşünürsən ki, mən kiməm?!

Diqqətlə bax məktuba, iki əl çıxacaq ordan. Üzünü sığallayacaq, yağışdan islanmış saçlarınla oynayacaq..Üzündə təbəssüm yaranacaq…”

 

Leyla düşünməyə başladı. Axı kim göndərə bilərdi bu məktubu? Məktubu oxumağa davam etdi…

 

“Tanımadın məni?

Pəncərəyə diqqətlə bax. Pəncərəni döyəcləyən yağış deyil, mənim əllərimdi… ”

Qız məktubu elə yatağındaca qoyub pəncərəyə tərəf tələsdi. Pəncərəni açdı. Külək yağışı onun üzünə vururdu, sanki ayıltmaq istəyirdi Leylanı. Həyətə boylandı, heç kəs yox idi. Yerdə xüsusi kiçik lampalar “Gəldim” yazmışdı işığı ilə. Leyla “bu binada yaşayan çoxlu insan var” – deyə düşünüb, buna əhəmiyyət vermədi.

 

Yenidən yatağına qayıtdı, çarpayıda bardaş qurub məktuba davam etdi…

 

“Səsimi də eşitmirsən? Axı külək səni sevdiyimi dedi pəncərəni açanda… ”

 

Leyla pəncərəni bağlamadığını xatırlayıb, cəld çarpayıdan sıçradı. Pəncərənin qabağı – döşəmə bir az yağışdan islanmışdı. Pəncərəni bağladı. Pəncərədən qəribə bir cırıltı səsi çıxdı bağlananda… Məktub elə əlində idi:

 

“Yaxşı, indi qapını döyürəm. Aç qapını. Gəldim!”

Qapı döyülürdü…

 

Leyla birinci pəncərədən aşağı – həyətə boylandı. “Gəldim” yazısı yenə həyəti işıqlandırırdı.

 

Qapıya yaxınlaşdı. İlk öncə gözcükdən baxdı. Gözcüyün önündə şəkil var idi… İllər öncə Ona borc verdiyi şəkli…

 

O QAYITDI. ARZULARININ ARXASINCA GETMİŞDİ VƏ QAYITDI. LEYLANIN ÜRƏYİNDƏ ÜMİDİ VARDI Kİ, O QAYIDACAQ. QAYITDI…

 

 

 

 

Uzaqlara…

Bir gün gedəcəm uzaqlara…

 

Yalnız mənə aid arzularıma sahib çıxmağa. Kitab rəfimin bir küncündə toz basmış və hələ də oxumadığım kitablarım kimi arzularım var mənim. Kitablarım kimi unutduğum arzularım…

 

Ürəyimin bir qırağında dizlərini qucaqlayıb oturmuş arzularım var. Otaqda tənha qalmış, divara qısılmış uşaqlar kimi arzularım var mənim… Gedəcəm, sıxacam onları öz köksümə… Məndən incimiş üzlərini dartacam, sallanmış dodaqlarında qəribə təbəssüm yaranacaq… Öz məsuliyyətimi qəbul etdiyimi anlayacaqlar.

 

Nə valideynlərim gələcək mənlə, nə qardaşım, nə bacım… Sevgilimdən isə şəklini alacam, məni gözləməyini xahiş edib gedəcəm… Yanağından axan göz yaşıyla nöqtə qoyacaq söhbətimizə… İstəməyərək məni göndərdiyi yollara ümidlə baxacaq amma. Mənsə “Şəkil ayrılıqdır” inancını alt – üst edəcəm dönüşümlə…

 

Bir – iki dostumu aparacam özümlə…Mənimlə bir taleyi yaşama “məhkum” dostlarımı aparacam… Gülüşümün əlindən tutub yol yoldaşı edəcəm özümə… Yeri gəlsə, ayaqyalın keçəcəm yolları… Ayaqlarımın altı kəsik – kəsik olsa belə qaçacam arzularıma doğru… Bəlkə… Bəlkə də yorulacam, dizlərim üstə çökəcəm… Sürənəcəm arzularıma doğru! Dizlərimdən axan qan daşlara yazacaq həyatla döyüşümü… Mənsə zəhərini tökəcəm qələmimin kağıza, dostlarımın qəhrəmanlıqlarını tarixə qovuşduracam… İtirməyəcəm üzümdəki gülüşümü… Qələmim bitsə belə qanla qarışıq, bulanıq göz yaşlarımla yazacam azadlıq övladlarının arzularına doğru irəliləyişini…

 

Dünyaya – Yer kürəsinə meydan oxuyacağıq. Güləcəyik ayağımızın altında olduğuna görə… O isə bizim acığımıza daha da sürətlə fırlanacaq! Biz qaçacağıq, qaçacağıq… Ümidlərimizə doğru! Arzularımıza doğru!

 

Tapacam arzularımı! Harada olsa tapacam! Tapıb qucağıma götürəcəm, bəlkə də mindirəcəm uçurtmamın başına. Küləkləri yara – yara gətirəcəm öz ünvanına, keçirdəcəm öz həyatına arzularımı…

 

Sonda sevgilimə rüzgarla məktub göndərəcəm “gəlirəm” – deyə…

 

Gələcəm. Mənə borc verdiyi şəkli qaytaracam özünə. Elə şəkildən gülümsəyəcək gözləri…Bütün yol boyu şəkildən diqqətini məndə cəmləmiş gözlərində görəcəm gülüşünü…Bir az da sanki dönüşümə heç təəccüblənməmiş güləcək gözləri…Sanki hər zaman yanındaymışam…Sanki onsuz getməmişəm…

 

Bütün bunları bir göz qırpımında unutmuş kimi yenidən başlayacaq həyatımız!

 

 

PS: ƏGƏR SİZİN DƏ UNUTDUĞUNUZ ARZULARINIZ VARSA TEZ ONLARI YADA SALIN! TEZ! YOXSA ÜRƏYİNİZƏ GİRƏN SEVGİLİNİZİ “ARZULARINIZI BASDIRDIĞINIZ XİYABANA” GƏLİN GƏTİRƏCƏKSİNİZ!

[məktubun]

Axtardım yüzlərlə üzlərdə

Gördüm izlərini sözlərdə…

Çöküb üstə dizlərimin

Ayırdım səhvlərimdən düzlərimi

Üzüldüm,

Göz yaşlarım süzüldü…

Daşa basdım…ömrümü daşladım!

Vərəqi islatmışdı göz yaşların,

Səhifələrdən mənə baxırdın,

Gözlərindən yaşlar axırdı…

Qatladım göz yaşlarını,

cibimə qoydum

Alova atdım dözmədim, doydum!

Alov güclənirdi yaşlardan…

…gözlərin yenə baxırdı…

Ocağın dilləri qəlbimin ritmi ilə

daha da yuxarı qalxırdı…

Küsdüm kitab rəflərindən,

Küsdüm şeir dəftərimdən…

Küsdüm Səni danışan…hərflərindən…

Dostum bəlkə sevə-sevə yazmışdı…

Mənsə “Sən”li sətirlərdə azmışdım,

Düşünmədim. Bəlkə dostuma xəyanət idi?

İçimdə böyüyürdü Səni görmək ümidi…

Bilirəm!Səni bir gün…bir gün Səni tapacam!

Qəlbinə yol açacam,

Qaçacam bu yolla, dayanmadan qaçacam!

Günəş kimi, işiq saçacan

Ömrümə….

[ üç dost ]

Bəzən dünyadan bezir insan…

O qaçır…Qaçır, gizlənir hamıdan… Bir soyuq baxışda belə isinmək istəyir.

Tanımadığı bir küçənin divarına kürəyini yaslayıb oturur, dizlərini qucaqlayaraq…

Amma O tək deyil, iki dostu var yanında – kağız və qələmi…

Əzilmiş kiçik kağız üzərində qara qələmlə öz bəyaz, azad dünyasını çəkir…

Kağızın qıraqlarıdır, onun azadlığın sərhədləri… O bilir ki, qızılgülü kolundan qoparmaqla onu azad etmək olmaz… Qızılgül belə bu azadlıqdan solar, dözməz azad küləklərin müqavimətinə… Amma öz torpağında, öz sərhədində gözəldir… azadlığın sərhədləri var, O bunu bilir.

Ən dar günündə sarıldığı dostlarına sarılıb bu gün də.

Karanlıq küçələrini, mavi səmasını, sarı günəşini, yaşıl yarpaqlarını, ulduzların arasından baxan ayı çəkir qara qələmi ilə…

Özünü çəkir, balaca, cırıq vərəqində. Evlərdən böyük, insanlardan böyük çəkir özünü…

Göz yaşları düşür vərəqə, yağış olur…

Gülümsəyir, gülüşü günəş olur dünyasına…

Gözlərinə qaranlıq çökür birdən, gözləri ulduzlara çevrilir gecələrində…

Nəfəs alır yavaş – yavaş…Nəfəsi külək olur dünyasına… Bəzən güclü olur nəfəsi. Uçur vərəqi güclü küləkdən… Uçur vərəqlə, uçur dünyası da… Fırlanır, fırlanır… Başı fırlanır Onun da, dünyasının fırlanmasından…

Bəzən öz dünyasında da bezir insan…

O qaçır…Qaçır, gizlənir hamıdan…

Amma O tək deyil, iki dostu var yanında – kağız və qələmi…

Məchul

Səni hələ də başa düşmürəm… Sən kimsən?

Birdən xoş qoxu olursan…

Dərindən nəfəs alıram, bir də… Bir də… Ciyərlərimə səni çəkmək üçün… Amma bəzən duya bilmirəm səni…

Onda xoş arzu olursan, gələndə qoxunu da gətir dediyim bir arzu…

Bir gün görürəm ki, mahnısan mənim üçün…

Səhər duranda dilimə düşən, axşama kimi dodağımın aldında oxuduğum mahnı…

Bəzən də ağrı…

Başqa ağrılardan çox fərqli…Qəribə səslənsə də, xoş ağrıdır bu… Heç vaxt keçməsini arzulamadığım bir ağrı olursan mənim üçün…

Bəzən də günəş şüası…

Gözümə düşürsən, qıyıram gözlərimi… Gözüm yumulur… Amma xoşdur gözümü yummaq… Qaranlıqda ağ təbaşirlə şəklini yaradım istəyirəm… Yadındadır, deyirdik ki, bizim sevgimiz roman olacaq… Ədəbiyat dərsində adımız lövhəyə yazılacaq, olacaqdın sevənlərə dərs…

Hərdən də uzaqdan eşitdiyim bir musiqi olursan…

Sözsüz musiqi… Sanki dodaqların qulağıma toxunur və sən sevdiyini pıçıldayırsan qulağıma…

Bəzən şeir olursan…

Qaçırsan, gizlənirsən məndən, sətirlərin altında…

Bir də görürəm ki, külək olursan…Ötürsən yanımdan… Sanki saymırsan məni…

Amma yox, saçlarıma toxundun… Varlığını duydum, bəsdi mənə… Bilirəm naz edirsən…

Bəzən də yağış…

Yağırsan üzümə…İslanıram..Sənə bulanır hər yerim… Sağa baxıram –Sən, Sola baxıram – Sən, bilirəm, ağlımı başımdan çıxartmaq üçün edirsən belə… Elə bil, hər üzdə səni görməyim azdır…

Bəzən bir kitab olursan mənim üçün…

Səni öyrənmək üçün bir nəfəsə oxuduğum bir kitab… Elə həvəslə oxuyuram ki, sanki, səni anlayacam bu kitabı oxuyanda… Amma kitabın son cümləsində “ardı var” yazılıb …

Elə bu yazım kimi…

ARDI VAR!..

Su pərisi..

Ölmək istəyirəm. Uçurumun kənarındayam artıq. Uçurumun dibində isə sonsuz dəniz… Həmişə məni özünə cəzb edən dəniz…Bilirəm, məni ondan başqa anlayan olmayacaq.O çox dərindi. Dərdlərimi anlayacaq qədər… Onları boğacaq qədər dərin… Bundan yaxşı ölüm ola bilməz.Qum dənəsi kimi görünəcək cismim sonsuz dənizin içində.Ölümümü nə yer, nədəki dəniz hiss edəcək…Bəlkə dəniz çirki ruhumu yuya bilməyəcək amma heç olmasa çirkli cismimi…deyə düşündüm. Bu da sondur. Gözümü yumdum. Bir addım… Küləyi hiss edirəm.Mənə müqavimət göstərir. O da ölməyimi istəmir…Amma gücü çatmadı. Hamı kimi onun da gücü çatmadı… Boğuluram… Gözümü açdım…Ölmüşəm artıq?!Bura haradır?!Yanımda kimsə var…Mələkdi?! Su pərisi…Anladım. Olnarın varlığı haqqında oxumuşdum kitablardan… -Məni niyə xilas elədin? -… -Niyə??? -Dənizin nəyi səni cəzb elədi? -Sonsuz dərinliyi… -Mən bu “Sonsuz” adlandırdığınız dənizin hər bir qarışında olmuşam.Sadəcə yosunlar… balıqlar…Sualtı səhra…Amma sizin dünyanız… -Bizim dünyamız? Bizim dünyamız? Ağ-qara dünyamız…Həyatıma rəng qatmaq istədim. Alınmadı… Yox! Elə də maraqlı deyil. Amma dəniz…Masmavi dəniz… Rəngli balıqlar… Dərdini anlatacaq sonsuz səhralıq…. -Bomboz səhra…Biz su pərilərinə icazə vermirlər sahilə çox yaxınlaşmağa… Amma… Bu dəniz kənarına tez tez insanlar gəlir.. Bir ailə gəlmişdi…Uşağın masmavi gözlərini gördüm…Gözündəki sevinci görüdüm…Xoşbəxtliyi gördüm…Dəniz isə sadəcə mavidir,təmizdir… Sizi aldadan da elə bu rəngdir.Amma bu rəngin içində xoşbəxtlik yoxdur… Haqlı idi.Hər şeyi anlamışdım…. -Gəl gedək quruya mənimlə…Xoşbəxtliyin dalınca… Oxumuşdum ki su pəriləri quruya çıxanda quyruqları ayaqlara çevrilir.Amma ölümsüzlükləri yox olur. -….

Ölümsüz olmaqdansa az da olsa xoşbəxtliyi yaşamağı seçdi… .

Bir küçənin təsviri

Qısılır soyuqdan üşüyən hecalar dar sətirə,

Qısılır yağışa düşmüş  sevgililər tək çətirə…

Qurumuş çiçəklər səhifə arasında isinir,

Bir pilləkanın altında balaca pişik qızınır…

Gözü yaşlı qoca sığınır qaranlıq gecələrə

Yuxulamış uşağın üstünü örtür pencəyiylə

Qısılır bundan xəbərsiz uşaq tozlu küçələrə

Gözlərindən küçələrə tökülən ümidləriylə…

Qatar gedərkən yorulur, yuxuya gedir tüstüsü

Tökülür havadan təktək,kimsəsiz dəmir relslərə

Səhər açılır, qalıb relslərdə hələ də istisi

İşığa boyanır artıq gözü qaranlıq mənzərə…

Boş şərab şüşəsi qısılıb sərxoşun qucağında

Şərab dağılıb pencəyinə, sanki hərtərəf qandı..

Havada söyüş uçur, tərpənir dili uşağın da

Bəlkə uşağın dilindən deyil söyüş, havadandı…

DövriDünya [ Praqa-nəzirə ]

Ver mənə əlini,

Gəl gəzək…

Qucaqla belimi,

Ələk – vələk

Edək dünyanı…

Gedək hər ölkəyə biz…

Londondan gəlsin səsimiz

Birinci,

Qrinviç…

Küçədə tramvay relsləri,

Ətəkli oğlanlar,

Şotland rəqsləri…

Səsi gəlsin BigBenin

Əqrəblər göstərsin on ikini…

Saatını düzəldim sənin,

Sən də mənimkini…

Gülüşərək…

Gəl gəzək bütün dünyanı,

Bəlkə

Şimal Buzlu okeanı?

Sürüşərək

Pinqvinlərlə, oyansın

Ağ ayılar…

Ya Kubada kiçik kafe…

Qızınmaq üçün,

İçək isti kofe…

Bəlkə Havay adası?

Səmada bəyaz qağayılar…

Dörd tərəf dəniz,

Tək ada və biz ikimiz…

Qıdıqlansın ayağımız,

Sarı qumlardan…

Uzaq olaq tanışlardan,

Qohumlardan,

Gəl onlardan danışmayaq…

Qumlarda həkk olunsun

İzlərimiz…

Mavi dəniz,

Və yalnız ikimiz…

Sonsuz sahil,

Mənə sarıl…

Bəlkə Paris?

Gülüşlər,

Küçədə yayılsın səslərimiz…

Xəzan…Payız…

Ehtiraslı Paris…

Qadınları çətirli,

Gözəl olsa da parfümlar,

Deyil heç biri saçlarından ətirli…

Əzəmətli Eyfel,

Gözəl restoranlar…

Şərablar qırmızı,

Qədəhlərin səsi qarışsın fonla

Süzək birbirimizi,

Caz səslənir saksafonda…

Pianoda…

Maestro, apar bizi uzaqlara…

Bəlkə İstanbul?

Gözəldir havası…

Oturaq skamyada,

Dənizin ortasında Qız qalası…

Başını qoy çiynimə…

Sərindir…Əsir zərif külək,

Soyuqdusa daha nəisə

geyin əyninə…

Üşüdün?

Sarılım,

içini isidim…

Küləklə süzülərək,

Düşür quşun qanadından lələk…

Bəlkə Mexiko?

Sən baxırsan pəncərədən,

Həzz alaraq mənzərədən…

Mən başımda yekə şlyapa,

Pəncərənin altında,

Əlimdə gitara,

Oxuyuram serenada…

Gülüşün dodağınla rəqs etsin,

Xoşbəxtliyin əks etsin

Qəlbimə…

Bəlkə Nyu –York?

Küçələri işıqlı,

Hündür binaları yaraşıqlı…

Asfalt meydanlarda

Səbətlər

Zəncirli

Əsəbi

Zəncilər

Oynadıqca axır tər…

Divarlarda yazı, qrafiti,

Kor küçələrdə pişiyi qısdırıb

Vəhşi  küçə iti…

Səkilərdə klounlar

Dodaqlarda yumor,

Sərxoşlar bir küncdə

Gözlərini yumur…

Gələk bura həyatın bir anında…

Nyu – Yorkun işıqları yanında

Sənin gözlərində daha gurdu nur…

Bəlkə dağların arasında çəmənlik?

Barmağına kəpənəklər qonur,

Tozu qalır əllərində…

Gələk bura, qaçaq insanlardan,

Dəli dolu illərdən…

Saçlarına tac qoyum,

Düzəldib güllərdən…

Çiçəklərdən…

Xoşbəxtlik istəyək

üstü xallı böcəklərdən…

Bəlkə Rio de Janeyro?

Braziliya karnavallar…

Açıq saçıq geyinmiş insanlar…

Tutulsun birdən gözlərim,

Bildim, gözümü tutan,

Sənin yumşaq əllərin…

Ya da Madrid?

Sən Juliet, Mən olum Romeo…

İzləyək öküz yarışları, əlində

Qırmızı parçalı rodeo…

Sən baxıb qorxarsan,

Uzunu sinəmə qoyarsan…

Bəlkə Moskva?

Soyuq olsa da hava,

Qızınarıq Qırmızı Meydanda…

Arxada Movzoley,

Əsrarəngiz muzey…

Sankt Peterburg?

Sən yanıma otur…

Təbiət ana yandırıb işıqların

Ulduzların…

Aylı gecələr günəşli gündüzləri

Ötür…

Əlini uzat səmaya,

Göydən bir ulduz götür…

Ya Qahirə?

Sonsuz səhra, yorgun dəvələr,

İstəsən keçirək burda həftələr…

Bəlkə Mərakeş – Fez?

Bura elə maraqlıdır ki,

Zaman keçir çox tez…

Gecəyə nöqtə qoysun rəqsin,

Səslənsin tül örpəyin altından

İsti nəfəsin…

Ən yaxşısı Roma…

Məşhur sevgi quyusu…

Qəpik ataq, həyata keçsin

Qəlbimizin arzusu…

Ya Venesiya…

Uzun çay…Üzür qayıq,

Su sərp üzümə,

Bilim deyil yuxu,

Ikimizdə ayıq…

Gəl gəzək bütün dünyanı,

Çini ,Misiri, Havayı…

Bəlkə Venesiyada oldu

Bizim bal ayı…

Gedək hər ölkəyə

Ermənistandan savayı…

Qanad açaq,

Uçaq,

O yandan bu yana…

Sevdiyimi deyim sənə dillərdə…

Həyat sanki fortopiano,

Qaçaq,

Maestro gizlətsin bizi ağ dillərdə…

Qorxma valideynlərdən,

Etmə bunu qürur…

Bilmirsən?Qürur sevgidə

Bir fiqur…

Oyuncaq…

Gəl gəzək dünyanı doyunca…