Bu kiçik bir oğlanın hekayəsidi…
Ekvatordan aşağıda, cənub yarımkürəsində
Hardasa afrikanın aclıq qoxan bir ölkəsində
Yerin cazibəsini hələ başa düşməyən
Qarın nə olduğunu bilməyən, soyuqda büzüşməyən
Aclıqdan havada asılı qalan
Zəif məktəblinin verdiyi sual indi də yadımdadı:
“Cənubdayıqsa niyə hər şeyə tərsinə baxmırıq?
…niyə, yuxarı düşmürük, aşağı qalxmırıq?”
Bir payız gecəsində,
Bakının ən dar küçəsində,
Sözümün hər hecasında,
Duydumu özünü,
Şeir yazanda yarpaqlara?
Qoxusunu duydum
Xəzanda yarpaqların…
Görən, yolu kim göstərir,
Azanda yarpaqlara?…
Bu dünyada
Azadlar da var, əsirlər də…
Gəlirlər də, gedirlər də…
Torpağa bulaşmış sətirlərdə
Gördümü özünü,
Qəbir qazanda yarpaqlara?
Yuxumu suya danışdım,
Dedim hər sözümü…
Sonra bir daş atdım,
Titrətdim suyun üzünü…
Gözlərin kimi
Elə bil, çox qorxdu su,
Görəsən gördü kimi?
Axı yox idi yuxumun
Heç bir qorxusu…
Bu səhəri də günəşsiz qarşıladım,
Düşündüm ay işığı pəncərəmlə görüşəcək…
Və o dəqiqə gözlərimi bağladım,
Elə bildim, gözümü bağlamaqla gecə düşəcək…
Düşündüm, bəlkə hələ tezdi ölmək üçün,
Və göydən ulduzları dərib otağıma taxdım.
Keçmişimə bulaşmış işığı görmək üçün
Ayağa qalxdım, geriyə baxdım…
Geriyə baxmağımla öldü sonuncu ümid,
Və otağımın bir küncündə bu cümlələr döğuldu…
Dolduqca göz qapaqlarım altındakı hər bulud
Gözlərim öz göz yaşlarımda boğuldu…
Ağlamak güzeldir,
Süzülürken yaşlar gözünden,
Sakın utanma…
Günəşi qucaqla,
Qurutsun deyə axan göz yaşını…
Həyata bax başqa bucaqdan,
Yeni düşüncələr üçün sil yaddaşını…
Axan iki damcı yaşla
Dərdlərini yu, yeni həyata başla…
Küləyi tut əllərinlə,
Hesab versin apartığı hər göz yaşına görə,
Sonra sus. Yağışın səsini dinlə…
Ağlayacaq, səhnəyə dözməyib ürək…
Və ağlayacaq
Dünyanın göz yaşında tutulan hər balıq,
Düşün bir anlıq,
Sən də durmadan ağla…
Ağla…
Və sonra günəşi qucaqla,
Qurutsun axan hər göz yaşını…
Mələyin gözündən düşən ilk yaş ilə
Dağılsın buluddan asılmış yellənçəklər…
Sonsuz səhrada itmək istərəm tək yoldaş ilə
Və həmin gün dalğalanmasın çılğın küləklər…
Ayrılıq qoxusu çökmüş qara qatarda
İstərəm gedin günəşin batdığı yerə..
Olmasın gülüşlər və gülüşləri doğan insanlar da
Və gecələr qalib gəlsin hər səhərə…
Hətta soyuğu duyuram iliyimdə…
Bu dəfə irəli yox, arxaya getmək istərəm.
Kvadrat günəşin süniliyində
Bir zibil qutusunda yuxuya getmək istərəm…
Ağ – qara filmdə ilk dəfə qan gördüm
Və göy üzü ağladı yandırıldıqca qurbağalar…
Pişiklər tazıların üstünə hürdü,
Dovşanları geridə qoydu tısbağalar…
Əjdahalar peyda oldu ortasında gölün…
Dildən çıxan hər söz – apolitik aksiya!
Ümidlərimdə ani kliniki ölüm
…Və sonda reankarnasiya!
nanay’a
Təkcə ayın işığını otağına buraxma
Yağan yağışa da pəncərənlərini aç!
Özünü təkliyinlə eyni otaqda buraxma,
Təkliyin qalsın, sən yağışın altına qaç!
Qoy islansın üst-başın, qorxma,
Yaş olsun, yaşlı olsun onlar da…
Gülümsə amma, gülüş saç insanlara,
Həmin işıqla böyüyəcək gəzdiyin yollar da…
Saçından bir tel ver ümid əvəzi,
Böyümək lazımdı, böyü artıq!..
Dərindən nəfəs al, böyüsün nəfəsin,
Amma öldürmə içindəki uşağı.
…ve üzülmek için çaldın mı bir kış şarkısı?
Ulduzlar buludlarda yuxuya getdi,
Qar dənəsi buludu tək etdi
Süzüldü yerə,
Üzüldü yenə
Əllimə öyrəşən göyərçinlər,
Ovcumda azaldıqca cörək qırıntıları…
Yerə toxunan qar dənələrinin pıçıltıları,
Deyirdi qulaq asın…
Və eşidildi küləyin skripkası
Çalınırdı ay sonatası
Və, payısın qatili qışın səsi
Sakitlik tutmuşdu qulağını hər kəsin…
Eşidilməsə də hıçqırıqları
Amma ağlıyırdı günəş uzaqlarda,
Hardasa dağların arxasında…
Günəşə ürəyim yandı,
Əllərimi sinəmə qoydum
Çırpınırdı kəpənək kimi
Ürəyim ovuclarımın arasında…
Bir gün yuxudan durub görəcəm ki,
Bütün gecə dua etdiyim arzum yerinə yetib.
Allah dağıdıb bir toxunuşla cəhənnəmi,
Bütün insanlar sorğusuz cənnətə gedib.
Və bunun mənim arzum olduğunu biləcəklər,
Bir kağız götürəcəklər
Deistlər
Ateistlər
Müsəlmanlar
Xristianlar
Daşı qucaqlamış buddistlər
- Hamı
Bir kiçik xoş söz yazacaqlar kağıza…
Həmin kağızdan gəmi düzəldib,
Və gedəcəm uzaqlara…
